Μάνα είναι αυτή που γεννάει ή αυτή που μεγαλώνει; - Diogenis Press

ΣΕ ΤΙΤΛΟΥΣ

Home Top Ad

test banner

Post Top Ad

Τετάρτη, 2 Μαΐου 2018

Μάνα είναι αυτή που γεννάει ή αυτή που μεγαλώνει;


Αν μου ζητούσαν να απαντήσω με μια και μοναδική φράση, θα έλεγα αυτή: “Δεν έχει σημασία ποια ήταν η μητέρα μου. Αυτό που έχει σημασία είναι ποιά θυμάμαι ότι είναι.”

Yπάρχουν μερικά παιδιά που είναι ανεπιθύμητα. Από εγκυμοσύνες ακόμη. Δεν ξέρω γιατί αυτά τα παιδιά δε γίνονται εκτρώσεις και έρχονται στη ζωή, αλλά πολύ χαίρομαι που επιζούν. Ίσως επειδή κι εγώ επέζησα από μια έκτρωση. Χωρίς να γνωρίζω το λόγο και χωρίς να με ενδιαφέρει να τον μάθω, απλά τη γλίτωσα. Όταν είσαι το έμβρυο, δεν είναι και τόσο ωραίο να καταλήγεις στα σκουπίδια, συγχωρέστε με αν παίρνω θέση, το κάνω σαν ένα τέτοιο τυχερό έμβρυο και όχι σαν ένας αμερόληπτος άνθρωπος. Είναι αναφαίρετο δικαίωμα στην κάθε γυναίκα να αποφασίζει για το αν θα φέρει στον κόσμο ή όχι ένα παιδί, αλλά τώρα γράφει το παιδί και δε θα ήταν λογικό να έγραφε ότι προτιμούσε να πεταχτεί στη χωματερή.

Κάποιες γυναίκες, θέλουν πολύ να γίνουν μητέρες και δε μπορούν. Κάποιες άλλες δε θέλουν καθόλου και γίνονται. Καλό θα ήταν να γίνονται όσες θέλουν, θα είχαμε πολύ λιγότερα προβλήματα. Που και που ακούμε ότι κάποια άγνωστη άφησε το παιδί της στο χαλάκι μιας εξώπορτας, κάποια άλλη το εγκατέλειψε στο μαιευτήριο και μια τρίτη πιο hardcore το πέταξε στα σκουπίδια. Αυτές οι γυναίκες γέννησαν, αλλά δεν τους άρεσε και πολύ. Αν και μητέρες δεν τους μίλησε ιδιαίτερα το μητρικό ένστικτο και ξεφορτώθηκαν το παιδί τους με όποιο τρόπο σκέφτηκε η κάθε μια.

Μερικές άλλες είναι πιο political correct και δίνουν τα παιδιά τους σε ιδρύματα. Αυτός είναι ομολογουμένως πιο ευσυνείδητος τρόπος να τα παραχωρήσουν σε κάποιον άλλο. Πίσω από όλες αυτές τις φυσικές μητέρες κρύβονται διάφορα δράματα, προβλήματα, εξαρτήσεις, λάθος αποφάσεις, ίσως καμμιά φορά και απερισκεψία. Πάντοτε αναρωτιόμουν, μια γυναίκα που έχει στην κοιλιά της εννέα μήνες ένα μωρό, το νιώθει, το κουβαλάει, το γεννάει, το βλέπει, το θηλάζει ίσως, πως αντέχει να το αποχωριστεί για πάντα ανεξαρτήτως τρόπου; Δεν πήρα ποτέ απάντηση που να με κάλυψε στο ερώτημά μου. Ίσως επειδή ακόμα κι όταν βλέπω ένα αδέσποτο ζώο στο δρόμο ραγίζει η καρδιά μου και το φροντίζω, πως να συλλάβω ότι μπορείς να αφήσεις το δικό σου παιδί;

Η μητέρα που γεννάει δε με έχει πείσει ότι είναι εξ ορισμού καλή μητέρα. Ούτε βέβαια εκείνη που μεγαλώνει με έχει πείσει ότι είναι εξ ορισμού καλή. Καλή μητέρα είναι κατά τη γνώμη μου η μητέρα που αγαπάει. Που στέκεται δίπλα στο παιδί, που το φροντίζει, που ανησυχεί ή που χαίρεται για εκείνο, που κλαίει μαζί του στις λύπες  και που γελάει στις χαρές, που του δείχνει τον κόσμο, που ξενυχτάει όταν αρρωσταίνει, που το καμαρώνει όταν έχει επιτυχίες και που το παρηγορεί όταν έχει αποτυχίες.

…Πριν από αρκετά χρόνια μια άγνωστη σε εμένα νεαρή γυναίκα έφερε στον κόσμο ένα κοριτσάκι.

Το είχε στην κοιλιά της εννέα μήνες και γέννησε φυσιολογικά. Δε νομίζω να το κράτησε στην αγκαλιά της όταν βγήκε από τη μήτρα της, ούτε να συγκινήθηκε όταν το αντίκρισε. Είχε αποφασίσει άλλωστε προ πολλού να το δώσει για υιοθεσία για δικούς της λόγους που εγώ δεν τους γνωρίζω. Ήταν τόσο αποφασισμένη που απευθύνθηκε στις υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας άμεσα και υπέγραψε στο αρμόδιο δικαστήριο στο ελάχιστο του περιθωρίου που της έδινε ο νόμος για την παραίτηση από την κηδεμονία του παιδιού της το οποίο είχε δηλώσει αγνώστου πατρός.

Αυτή η γυναίκα είναι τυπικά μια μητέρα. Και το παιδί αυτό είμαι εγώ.

Παράλληλα μια άλλη γυναίκα για πολλά χρόνια προσπαθούσε να αποκτήσει ένα παιδί. Έμεινε αρκετές φορές έγκυος και απέβαλε ενώ γέννησε ένα μωρό το οποίο δυστυχώς πέθανε λίγο καιρό αργότερα. Είχε σκεφτεί πώς η γέννηση δεν είναι ο μόνος τρόπος να γίνει κάποια μητέρα και μια συμπαθέστατη κοινωνική λειτουργός καθοδήγησε την ίδια μαζί με το σύζυγό της, ώστε να κινήσει τις διαδικασίες της υιοθεσίας.

Πράγματι, μετά από όλους τους νόμιμους ελέγχους, την εξέταση του ζευγαριού από τους αρμόδιους φορείς και αρκετή γραφειοκρατία, τρία χρόνια μετά την αίτηση τους η γυναίκα αυτή βρέθηκε στο αρμόδιο δικαστήριο για να αναλάβει την κηδεμονία ενός παιδιού που φιλοξενούνταν στο Κέντρο βρεφών Μητέρα.

Η γυναίκα αυτή είναι ουσιαστικά μητέρα. Και το παιδί αυτό είμαι εγώ.

Που ανεξάρτητα με την ημερομηνία γεννήσεως που αναγράφεται στην ταυτότητα μου, εγώ αισθάνομαι πως γεννήθηκα την ημέρα που υιοθετήθηκα. Ήταν μια ημέρα του Μάη του 1981.  Στη γιορτή της παντοτινής μητέρας.

” Η μάνα μου μ΄έμαθε να βαδίζω περήφανη σαν να μου ανήκει ο κόσμος όλος”

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Post Bottom Ad